مواد افزودنی غذایی می توانند در بدن انسان متابولیزه شوند ، اما متابولیسم خاص به عوامل زیادی بستگی دارد.
مواد افزودنی مواد غذایی عمدتاً شامل مواد نگهدارنده ، هاردنرها ، عوامل طعم دهنده و غیره است. اگر محتوای مواد افزودنی مواد غذایی در مواد غذایی در محدوده تجویز شده باشد و فقط مقدار کمی مصرف می شود ، معمولاً از طریق جذب و هضم انسان می توان از بدن دفع کرد و به طور کلی باعث آسیب آشکار نمی شود. با این حال ، اگر محتوای مواد افزودنی مواد غذایی در مواد غذایی بیش از حد باشد و از محدوده تجویز شده فراتر رود ، مصرف طولانی مدت ممکن است باعث آسیب به ارگان های متعدد مانند کبد و کلیه شود.
زمان متابولیسم مواد افزودنی مواد غذایی بسته به نوع ، دوز و وضعیت سلامت فردی متفاوت است. مواد افزودنی طبیعی مانند ویتامین C به راحتی از طریق مسیرهای محلول در آب به سرعت دفع می شوند ، در حالی که مواد افزودنی مصنوعی ممکن است برای متابولیزه بیشتر طول بکشد. سلامت دستگاه گوارش ، عملکرد کبد و تفاوتهای فردی (مانند سن ، جنس ، عوامل ژنتیکی و غیره) بر میزان متابولیک تأثیر می گذارد. به عنوان مثال ، افراد دارای عملکرد کبد طبیعی معمولاً می توانند سریعتر بیشتر مواد افزودنی غذایی را متابولیزه کنند ، در حالی که عملکرد غیر طبیعی کبد ممکن است منجر به متابولیسم کندتر شود. علاوه بر این ، دوزهای زیاد مواد افزودنی مواد غذایی ممکن است بیشتر طول بکشد تا کاملاً متابولیزه شود و ممکن است بار بدن را افزایش دهد.
برخی از انواع مواد افزودنی غذایی ممکن است در بدن انسان کاملاً متابولیزه نشود. به عنوان مثال ، شیرین کننده های مصنوعی مانند آسپارتام و ساکارین به طور کلی به انرژی متابولیزه نمی شوند و مصرف بیش از حد ممکن است باعث ناراحتی دستگاه گوارش در برخی افراد شود. مواد نگهدارنده مانند بنزوات سدیم و سوربات پتاسیم در بدن انسان هضم و جذب نمی شوند و مصرف بیش از حد ممکن است باعث ناراحتی دستگاه گوارش در بعضی از افراد شود. رنگ آمیزی مصنوعی مانند تارترات و کارمین بیشتر توسط بدن انسان تجزیه و تحلیل می شود و ممکن است باعث واکنش های آلرژیک یا تغییرات رفتاری بویژه در کودکان شود.